Members' Stories

1-2-5 Climb! Drakensbergen

In mijn planning van mijn vakantie in Zuid Afrika, had ik ook een bezoek aan de Drakensbergen geboekt.

Mijn herinneringen van ongeveer 20 jaar terug, waren nog zeer levendig! Toen bezochten ikzelf met een aantal Belgische vrienden, onder begeleiding van de Bergclub van Suid Afrika, ook het gebied. Nu was ik daar alleen met mijn partner Ellen.

Onze eerste boeking in Royal Natal, met het oog op de beklimming naar het Amphitheater, heb ik kunnen annuleren wegens de onveiligheid op het plateau. Dan maar naar Thendele waar we een chalet huurden.

Onderweg zagen we verschillende auto’s met een mountainbike achterop. Mijn hart begon te bloeden want ‘thuis’ stond mijn Cannondale Scalpel Lefty te blinken! Had in juni nog de Trans Tirol bike rallye gereden in de Italiaanse en Oostenrijkse Dolomieten. Deze fietsen waren op weg naar de Berg & Bush bike race.

Thendele lag er nog even mooi bij als ik ’t me herinnerde! De volgende dag, bij een stralende hemel, op weg naar de Thukela Gorge. Het werd al snel heet. De schaarse Sugarbush brachten een weinig schaduw. De Policeman’s Helmet keek op ons neer. De beboste kloven waren een oase van koelte en sprookjesachtige fauna. De vallei werd smaller en uiteindelijk stonden we aan ’t stroompje. Verderop bracht een ijzeren touwladder en een kletterpartij door een spleet, ons op ’t plateau. ’t Pad werd ook smaller door de begroeiing. Verderop vonden we een mooi uitzichtplek op ’t Amphitheatre voor onze lunch.

De terugtocht was nog héter maar bij aankomst stond een fles koel bier te wachten met zicht op de foeragerende bavianen ‘keep the doors locked!’.

Die ochtend hing een lage mist in het dal toen we afreisden naar Giant Castle.

Het Injisuthi camp lag er idyllisch bij na een lange rit door landelijk Kwazulu Natal. We hadden een tent gehuurd, en gezien het weer was dit geen slechte keuze! We kochten enkele overheerlijke forellen in de plaatselijke shop. Het kamp was haast leeg, misschien ook omdat het weer niet erg aanlokkelijk was. ’s Nachts kregen we regen, de ochtend was nat en koud. We schreven in het wandelboek dat we naar de Grindstone caves gingen wandelen.

Al vlug waren onze broek en schoenen doorweekt maar, het bleef een mooie tocht door de verlaten valleien. Enkel het blaffen van de bavianen weerklonk door de stilte. Door de laag hangende wolken was er weinig uitzicht op de rotsen. De caves hadden een natuurlijke douche door insijpelend water. Droog hooi bedekte de vloer. Hier hadden mensen geslapen… wolkenslierten dreven voorbij de ingang.

Terug in ’t camp probeerden we onze schoenen droog te krijgen bij de schaarse zonnestralen.

De nacht bracht meer regen, bliksem en gedonder. Die morgen brak de zon even door en de bergen werden zichtbaar, om daarna terug te verdwijnen.

Met vochtige schoenen aan de voeten, vertrokken we naar de Battle Caves. Een paar elanden hielden ons in de gaten. Met opnieuw sompige schoenen, zochten we onze weg met de kaart en de schaarse richtingaanwijzers. Dan stonden we voor een hek van prikkeldraad! De toegang was enkel onder begeleiding van een gids of met de sleutel die in het camp te verkrijgen was… tough luck! Wat verder was er een gat in de omheining waardoor we toch naar de kleine rotstekeningen konden gaan kijken. In het afgebrande landschap vonden we een rotsblok met zicht op de caves om wat te eten en drinken. De weg terug… en de hemel klaarde stilaan open. We konden zelfs de hele bergketen overzien.

De volgende dag reisden we af naar de Indische Oceaan en beter weer… doch is het weer nooit echt stabiel geweest. Regelmatig kregen we regen te verduren… like a summer in Belgium!

- Harry Buyl

Last modified onThursday, 08 December 2016 18:56