Members' Stories

1-2-5 Climb! Schoenmaker’s Kop

With the peak registered--Schoenmaker’s Kop [+- 500’] after Mafadi [+- 11,000’]--what now remained as a major challenge was putting together a party of seasoned climbers, to make up the team.

Dot, Sabine, Ray and dogs met at the cannon, our official starting point, and historically one of many iron and brass salvaged from the Sacramento galleon which sank in the bay overlooked by the peak several hundred years back, the finest example, a real beaut, being on display in the Bay World Museum. The day may have been somewhat like the prelude to the gale the fated galleon experienced, overcast,  ‘white horses’ breaking grey-blue water of the bay, a sky flecked with raindrops, and chilly. We adjusted loads, laced boots, zipped jackets against the wind, checked the good stuff was safely packed, as done many times before like ascending the deeply incised pass squeezed between the great Bannerman faces in the southern Drakensberg, took selfies backgrounding the cannon, and set off aided by suitably adjusted walking sticks.  We worried a bit starting 10 minutes behind schedule.

We cleared the parking circle, moved onto the jeep track over mowed geraniums overlooked by climbing aloes, then took a left up what we believed to be the path, heavily bushed with little evidence of regular use or maintenance. A valley fell away to the left, the village was beneath us to the right, beyond which was the bold sweep of the bay and the final resting place of the Sacremento. It felt good! Better still, that many others at the same time or time close to it, were doing the same thing, as a celebration of high places, and 125 years of doing just that, all over.  We pressed on following sandy strips, around a corner then, to our surprise, the summit came into view above the bushes, which we reached a little later. These reminded of Hillary approaching the summit on its first ascent: just a few more wacks of the ice axe and a several more steps, then we stood on the summit, the highest point in the world. The bubbly went down well, as did the Parisian camembert, crackers and preserved figs, a real treat provided by Dot. An hour and a half later, and 20 minutes down the path, we reached the cars, pleased as could be. A rehab odyssey and peak bagging.

Dot Hall, Sabine Klages, Ray Basson                  

1-2-5 Climb! Drakensbergen

In mijn planning van mijn vakantie in Zuid Afrika, had ik ook een bezoek aan de Drakensbergen geboekt.

Mijn herinneringen van ongeveer 20 jaar terug, waren nog zeer levendig! Toen bezochten ikzelf met een aantal Belgische vrienden, onder begeleiding van de Bergclub van Suid Afrika, ook het gebied. Nu was ik daar alleen met mijn partner Ellen.

Onze eerste boeking in Royal Natal, met het oog op de beklimming naar het Amphitheater, heb ik kunnen annuleren wegens de onveiligheid op het plateau. Dan maar naar Thendele waar we een chalet huurden.

Onderweg zagen we verschillende auto’s met een mountainbike achterop. Mijn hart begon te bloeden want ‘thuis’ stond mijn Cannondale Scalpel Lefty te blinken! Had in juni nog de Trans Tirol bike rallye gereden in de Italiaanse en Oostenrijkse Dolomieten. Deze fietsen waren op weg naar de Berg & Bush bike race.

Thendele lag er nog even mooi bij als ik ’t me herinnerde! De volgende dag, bij een stralende hemel, op weg naar de Thukela Gorge. Het werd al snel heet. De schaarse Sugarbush brachten een weinig schaduw. De Policeman’s Helmet keek op ons neer. De beboste kloven waren een oase van koelte en sprookjesachtige fauna. De vallei werd smaller en uiteindelijk stonden we aan ’t stroompje. Verderop bracht een ijzeren touwladder en een kletterpartij door een spleet, ons op ’t plateau. ’t Pad werd ook smaller door de begroeiing. Verderop vonden we een mooi uitzichtplek op ’t Amphitheatre voor onze lunch.

De terugtocht was nog héter maar bij aankomst stond een fles koel bier te wachten met zicht op de foeragerende bavianen ‘keep the doors locked!’.

Die ochtend hing een lage mist in het dal toen we afreisden naar Giant Castle.

Het Injisuthi camp lag er idyllisch bij na een lange rit door landelijk Kwazulu Natal. We hadden een tent gehuurd, en gezien het weer was dit geen slechte keuze! We kochten enkele overheerlijke forellen in de plaatselijke shop. Het kamp was haast leeg, misschien ook omdat het weer niet erg aanlokkelijk was. ’s Nachts kregen we regen, de ochtend was nat en koud. We schreven in het wandelboek dat we naar de Grindstone caves gingen wandelen.

Al vlug waren onze broek en schoenen doorweekt maar, het bleef een mooie tocht door de verlaten valleien. Enkel het blaffen van de bavianen weerklonk door de stilte. Door de laag hangende wolken was er weinig uitzicht op de rotsen. De caves hadden een natuurlijke douche door insijpelend water. Droog hooi bedekte de vloer. Hier hadden mensen geslapen… wolkenslierten dreven voorbij de ingang.

Terug in ’t camp probeerden we onze schoenen droog te krijgen bij de schaarse zonnestralen.

De nacht bracht meer regen, bliksem en gedonder. Die morgen brak de zon even door en de bergen werden zichtbaar, om daarna terug te verdwijnen.

Met vochtige schoenen aan de voeten, vertrokken we naar de Battle Caves. Een paar elanden hielden ons in de gaten. Met opnieuw sompige schoenen, zochten we onze weg met de kaart en de schaarse richtingaanwijzers. Dan stonden we voor een hek van prikkeldraad! De toegang was enkel onder begeleiding van een gids of met de sleutel die in het camp te verkrijgen was… tough luck! Wat verder was er een gat in de omheining waardoor we toch naar de kleine rotstekeningen konden gaan kijken. In het afgebrande landschap vonden we een rotsblok met zicht op de caves om wat te eten en drinken. De weg terug… en de hemel klaarde stilaan open. We konden zelfs de hele bergketen overzien.

De volgende dag reisden we af naar de Indische Oceaan en beter weer… doch is het weer nooit echt stabiel geweest. Regelmatig kregen we regen te verduren… like a summer in Belgium!

- Harry Buyl

1-2-5 Climb! Gough Island

Gough Island: South Rowett (836 m), Central Rowett (823 m), North Rowett (811 m), West Rowett (804 m)


Low Hump and Albatross Plain with Ediburgh Peak in the distance.

Gough Island in the Southern Ocean is home to over 200 000 Subantarctic fur seals, some 60% of the world population of this species. And so, in search of specimens for a research project that I am part of, I had the opportunity to visit the island in September this year. While the seals are restricted to the coast, I managed to get the opportunity to visit the central peaks when crossing the island to explore beaches distant from the scientific base. I camped for a few days in a high valley known as Goneydale with the intent of climbing up the highest point, Edinburgh Peak. The 21st of September was a bitterly cold day with a icy wind blowing but it was my opportunity to bag a few peaks. Immediately to the north of Goneydale are the Rowetts, of which, South Rowett (836 m) is the third highest peak on the island. The steep walk to the top took almost an hour, but the view was well worth it. I then followed a ridge first to central Rowett (823 m) and north Rowett (811 m). As I walked I could look down on the island on both sides. To the west was the desolate and beautiful Albatross Plain, with West Rowett and Low Hump on the far side. To the east the land sloped very steeply down into The Glen, a deep, wild and rugged valley. Reaching up out of The Glen was the appropriately named Hag's Tooth. And beyond, anchored offshore, was the SA Agulhas, waiting to take us back to South Africa in a few days time. I continued on to North Rowett from where I looked out across Windy Ridge towards Edinburgh Peak (910 m) and the scarely lower Expedition Peak (909 m). The tops of both were hidden in mist. With a wet sleet being added to the icy wind, I decided to leave to peaks for another trip and walked back towards my camp. On the way back I took in West Rowett (804 m). I later reflected on how appropriate is the title of the first book about the island. Mountains in the sea (1955) by Martin Holdgate describes the first expedition to the island. With its extremely rugged terrain, steep slopes and precipitous cliffs, this small island is truly a mountain in the sea.

Greg Hofmeyr (EP)


Looking towards West and South Rowett from the south.


Hag's Tooth and The Glen.


Albatross Plain and Edinburgh Peak as seen from North Rowett.

Subscribe to this RSS feed